تلفظ بین المللی : /kˈalleː ɡˈuːʃeː/ تلفظ : [k'alle: g'u:Se:]
لغت نامه دهخدا
کله گوشه. [ ک ُ ل َه ْ ش َ / ش ِ ] ( اِ مرکب ) گوشه کلاه. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ) : شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد.حافظ. || کنایه از عظمت مرتبه و سرافرازی. ( ناظم الاطباء ) : حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآربختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد.حافظ.و رجوع به کلاه گوشه شود.- کله گوشه کسی بر آسمان رسیدن ؛ بلندرتبه بودن. سرفراز بودن. ( فرهنگ فارسی معین ) : کل...
فرهنگ فارسی
( اسم ) گوش. کلاه . یا کله گوش. ملک . پادشاهزاده شاهزاده یا کل. گوش. کسی بر آسمان رسیدن . بلند رتبه بودن سر فراز بودن .
