تلفظ بین المللی : /kˈalleː kˈuːhi/ تلفظ : [k'alle: k'u:hi]
لغت نامه دهخدا
کله کوهی. [ ک َ ل َ ] ( اِخ ) طائفه ای از علی اللهیان در کوههای شمال تهران ، با قدهای بلند و دستهای دراز. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
دانشنامه آزاد فارسی
کَلّه کوهیاز طوایف عرب چادرنشین جنوب ورامین و شمال قم و اطراف دریاچۀ حوض سلطان، مرکب از دوازده تیرۀ کوچک و ۲۱۵ خانوار چادرنشین. جمعیت این طایفه در اواخر دورۀ قاجاریه بالغ بر ۸۰۰ خانوار بود. سردسیر این مردم در گذشته در تپه ها و حوالی زاغه های مهمات پادگان عباس آباد تهران و مراتع دو طرف جادۀ لشکرک و گرمسیر آنان در کنار مسیل ورامین و دریاچۀ حوض سلطان برگزار می شد. پس از توسعۀ شهر تهران و احداث تأسیسا...
فرهنگ فارسی
طائفه از علی اللهیان در کوههای شمال تهران با قدهای باند ودستهای دراز
