معانی کلمه : کرایه نشین

تلفظ بین المللی : /kˌerɑjeːnˈeʃin/ تلفظ :‌ [k,eRAje:n'eSin]

لغت نامه دهخدا

کرایه نشین. [ ک ِ ی َ / ی ِ ن ِ ] ( نف مرکب ) اجاره نشین. ( یادداشت مؤلف ). آنکه در خانه و جایی که کرایه کرده است اقامت کند. ( فرهنگ فارسی معین ).

مستٲجر#NAME?

= مستٲجر

( ~ . نِ ) (اِ. ) مستأجر.

( صفت ) آنکه در خانه و جایی که کرایه کرده اقامت کند .

tenant (اسم)

اجاره دار، مستاجر، کرایه نشین