تلفظ بین المللی : /karˈɑ kˈalleː/ تلفظ : [kaR'A k'alle:]
لغت نامه دهخدا
کراکله. [ ک َ ک ِ ل َ ] ( اِخ ) مراد از آن مردمی هستند در طبرستان که غارت کنند بر وجه خفیه در عقب درختان و احجار و گودالها. بعضی گفته اند اصل آن کرکیل است یعنی شریر و مفسد طبرستان و بعضی گفته اند کرکیل معرب گول گیر است ، یعنی غافل گیر. ( از حاشیه ترجمه یمینی ص 295 ) : و لشکر عقب او پیاپی می رفت تا به حدود جرجان افتاد و خود را در میان مخارم و آجام آن نواحی انداخت و کراکله ولایت دست به قتل و نهب آور...
