معانی کلمه : کاره

١. پشتواره؛ پشته.
٢. پشتۀ علف یا هیزم.

کسی که چیزی را ناپسند می‌شمارد؛ کراهت‌دارنده.

١. [مجاز] صاحب نفوذ و تسلط؛ آن‌که از وی کاری برمی‌آید.
٢. کار (در ترکیب با کلمۀ دیگر): همه‌کاره، هیچ‌کاره، بیکاره، ستمکاره.

( ~ .) [ ع . ] (اِفا.) ناخوش ، ناپسند.

(رِ) (اِ.) پشتواره ، بستة کوچک از هیزم و علف .

( ~ .) 1 - (ص نسب .) مستعد، لایق کار. 2 - (عا.) صاحب شغل و مقام .

کره – کره اسب

۱متصدی – کسی که مسئولیت کاری را برعهده دارد ۲سود حاصله

۱. کارآمد، موثر
۲. صاجبمقام ≠ بیکاره