تلفظ بین المللی : /tʃɑlˈeʃɡar/ تلفظ : [tSAl'eSgaR]
لغت نامه دهخدا
چالشگر. [ ل ِ گ َ ] ( ص مرکب ) شخصی را گویند که خرامان و از روی ناز و عجب و تکبر براه رود. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). خرامنده. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). || مبارز و دلاور و جنگ جوی را نیز گفته اند. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). مبارز و دلاور. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). مبارزی که خرامان بجنگ رود. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). مبارزطلب. هماوردطلب. رزم جوی : ز گرز گرانسنگ چالشگران شده ماهی و گاو را سر گر...
فرهنگ عمید
۱. کسی که از روی کبر و غرور و نخوت می خرامد. ۲. جنگجو، مبارز. ۳. دلیر.
فرهنگ معین
( ~. گَ ) (ص فا. ) ۱ - کسی که از روی کبر و غرور می خرامد. ۲ - جنگجو.
فرهنگ فارسی
کسی که ازروی کبرون وت وغرورمیخرامد، جنگجو ( صفت ) مبارز جنگجو.
