چاشت. ( اِ )یک حصه از چهار حصه روز باشد که در هندوستان پهر گویند. ( برهان ). اول روز. ( آنندراج ). بهره نخستین روز. صبح ، بامداد. مقابل شام. || میانه روز را گویند. ( فرهنگ ناصری ). یک پاس از چهار پاس روز که میانه روز باشد. ظهر. نیمه روز. نصف النهار. ضحی ؛ چاشتگاه. ضحاء؛ چاشت فراخ ، وقتی که قریب نصف شدن رسد روز. ضاحاه ؛ آمد او را وقت چاشت. ( منتهی الارب ) : گه چاشت چون بود روز دگربیامد برهمن ز کازه...
فرهنگ عمید
۱. اول روز، ساعتی از آفتاب گذشته: از پس هر شامگهی چاشتی ست / آخر برداشت فروداشتی ست (نظامی۱: ۶۳ )، ظلمتی را کآفتابش برنداشت / از دم ما گردد آن ظلمت چو چاشت (مولوی: ۱۱۳ ). ۲. غذایی که قبل از ظهر می خورند: صبح تو شام گشت و فلک بر تو چاشت خورد / تو غمروار در هوس شام و چاشتی (خاقانی: ۶۸۰ ).
فرهنگ معین
[ په . ] (اِ. ) ۱ - اول صبح ، بخش نخستِ روز. ۲ - غذایی که به هنگام چاشت خورند.
فرهنگ فارسی
وعدۀ غذایی شامل اقلامی از صبحانه و ناهار که بین 9 صبح و 30 : 2 بعدازظهر صرف میشود
( اسم ) ۱- یک حصه از چهار حص. روز. ۲- غذایی که بهنگام چاشت خورند.
دانشنامه عمومی
چاشت وعده خوراکی است آمیخته شده از ناشتایی و ناهار که بیشتر نزدیک ساعت ده خورده می شود اما در روزهای تعطیل شاید تا ساعت ۳ نیز به درازا بکشد.واژهٔ چاشت در فارسی هم به چم نیمهٔ روز است که یک پاس از چهار پاس شبانه روز می باشد و هم به چم خوراکی که در نیمهٔ روز بین ناشتایی و ناهار خورند. در چم نخستین، فردوسی در داستان فریدون سروده است:تو گر چاشت را دست یازی به جامو گر نه خورند ای پسر بر تو شامو همچنین ...
گویش مازنی
غذای بین صبح و ظهر در تنکابن و عباس آباد به معنی:ناهار
/chaasht/ غذای بین صبح و ظهر در تنکابن و عباس آباد به معنی: ناهار
[ویکی فقه] از این عنوان به مناسبت در بابهای صلات، حج و دیات نام برده شده است.به زمان بالا آمدن روز (گذشتن یک چهارم روز) تا نزدیک زوال گفته می شود.کاربرد چاشت در فقهوقت نماز اعرابی( --> نماز اعرابی) چاشت روز جمعه است. خارج شدن از مسجد الحرام و مسجد النّبی صلّی اللّه علیه و آله پس از بالا آمدن روز و قبل از خواندن نماز ظهر و عصر کراهت دارد. دیه جنایت منجرّ به سَلَس البول (خروج غیر اختیاری ادرار به صو...
فرهنگستان زبان و ادب
{brunch} [گردشگری و جهانگردی] وعدۀ غذایی شامل اقلامی از صبحانه و ناهار که بین 9 صبح و 30 : 2 بعد ازظهر صرف می شود
