پیری بیک دوکر. [ ] ( اِخ ) از تراکمه است. جوانی خوش خلق و صحبت آراست ، رفیق گرم اختلاط و مصاحب همه جارو مانند او کم پیدا میشود. از فن موسیقی بهره مند است و تصنیفهای بسیار دارد. اشعارش چنین است :از وصل تو ای نگار دوری تا کی هرچند که باشد این ضروری تا کی گفتی که صبور باش پیری و منال قربان سرت شوم صبوری تا کی.ای کاش دمی کز تو جدا میگشتم یا خود روزی که آشنا میگشتم درپای تو جورپیشه میدادم جان بر گرد سر...
