پیروز مشرقی. [ زِ م َ رِ ] ( اِخ ) نام شاعری ایرانی بعهد باستان. در لغت نامه اسدی قطعه ذیل از او برای کلمه شایورد،بمعنی هاله و طوق و خرمن ماه شاهد است :
بخط و آن دُر دندانش بنگر
که همواره مرا دارند در تاب
یکی همچون پرن بر اوج خورشید
یکی چون شایورد از گرد مهتاب.
