تلفظ بین المللی : /piˈɑdharˌuː/ تلفظ : [pi'AdhaR,u:]
لغت نامه دهخدا
پیاده رو. [ دَ / دِ رَ / رُو ] ( اِ مرکب ) قسمتی از دو طرف راه یا خیابان یا کوچه که گذرگاه پیادگان فقط می باشد. مقابل سواره رو، بمعنی قسمت میانی رهگذر یا خیابان. هریک از دو کناره یا بر خیابان برای رفتن پیادگان. پیاده گرد. || ( نف مرکب ) آنکه غیر سواره رود.آنکه با پای خود بی مرکبی طی طریق کند. مجرد رو. ( آنندراج ) : مردم پیاده رو را حال بتر از این بود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 626 ). و مردم آن جمله ا...
فرهنگ عمید
۱. هریک از دو طرف خیابان که مردم پیاده از آنجا آمدوشد می کنند. ۲. (صفت فاعلی ) کسی که مسیری را بدون استفاده از وسیلۀ نقلیه طی می کند.
فرهنگ معین
( ~. رُ ) (اِمر. ) قسمی از دو جانب خیابان که محل رفت و آمد عابران پیاده است .
فرهنگ فارسی
۱- ( اسم ) قسمتی از دو جانب یا جاده که معبر پیادگان است مقابل سواره رو. ۲-( صفت ) آنکه با پای خود رود کسی که بی مرکب حرکت کند: مردم پیاده رو را حال بتراز این بود.
دانشنامه عمومی
پیاده رو راهی است که در امتداد خیابان و برای عبور عابرین پیاده ساخته می شود. پیاده روها گونه ای از مسیرهای عابرین پیاده هستند. گاهی پیاده روها به وسیله جدول یا باغچه با پوشش گیاهی (درخت، چمن، شمشاد) از خیابان جدا می شوند. گاهی پیاده روها فقط یک راه هموار مناسب برای قدم زدن و کاملاً مستقل از خیابان هستند و مثلاً برای تردد عابرین در یک پارک ایجاد می شوند.حداقل عرض راه طوری است که برای دو عابری که با...
