معانی کلمه : وطاء

وطاء.[ وَ ] (ع اِ) زمین پست میان زمین بلند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). || (به کسر و فتح اول ) گستردنی و مهد گسترده شده . خلاف غطاء. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). جامه ای که بر هودج وغیر آن اندازند. (غیاث اللغات ). رجوع به وطا شود.

(وَ) [ ع . ] (اِ.) زمین نشیب و پست میان زمین های بلند.

(وِ) [ ع . ] (اِ.) 1 - گستردنی ، فرش . 2 - سجاده ، ج . اوطئه .