هزاءة. [ هَُ زَ ءَ ] (ع ص ) که به مردم فسوس و خنده کند. (از اقرب الموارد).
هزاءة. [ هَُ ءَ ] (ع ص ) آنکه بر مردم فسوس و خنده کند. || آنکه بر وی فسوس و ریشخند کنند. (منتهی الارب ). که از آن بخندند. (اقرب الموارد).
