تلفظ بین المللی : /nˈur fazˈɑje/ تلفظ : [n'uR faz'Aje]
لغت نامه دهخدا
نورفزای. [ ف َ ] ( نف مرکب ) نورافزا. نورفزا. روشنی بخش. که بر نور و روشنائی بیفزاید : مسکین طبیب را که سیه دید روی حال کاهش به عقل نورفزای اندرآمده.خاقانی.جاه فزای سپهر نیست وجودت که نیست آینه آسمان نورفزای از بخار.خاقانی.صورت جام و باده بین معجز دست ساقیان ماه نو و شفق نگر نورفزای صبحدم.خاقانی.بود گویا طفل نورفتار شعر تازه ام کز لبم تا رفت بیرون بر زبانها اوفتاد.وهمی ( از آنندراج )....
