نامردمی. [ م َ دُ ] ( حامص مرکب )فرومایگی. پستی. نامردی. دنائت. ناکسی. نااهلی. بی مروتی. دون و پست فطرت و بدسرشت بودن. آئین مردی و مردمی نداشتن و ندانستن. عمل و صفت نامردم : ترا فضیلت بر خویشتن توانم دیدولیک فضلت نامردمی و بی خطری است.آغاجی.همه بد سگالید و با کس نساخت به کژّی و نامردمی سر فراخت.فردوسی.نامردمی نورزی ، ورزی تو مردمی ناگفتنی نگوئی ، گوئی تو گفتنی.منوچهری.شه راه مردمی است سبیل الرشاد ...
فرهنگ عمید
بی ادبی، فرومایگی.
فرهنگ فارسی
۱ - فرومایگی پستی دونی دنائت : ترا فضیلت برخویشتن توانم دید ولیک فضلت نامردمی وبی خطری است . ( آغاجی لغ. ) ۲ - بی رحمی سنگدلی : مساز عیش که نامردمی است طبع جهان مخور کرفس که پر کژدم است بوم وسرا. ( خاقانی ) ۳ - گستاخی بی ادبی . ۴ - بی حمیتی بی همتی [ روزه طاعتی است که درسالی یک بارباشد نامردمی بودتقصیرکردن .]