تلفظ بین المللی : /mˌinusˈereʃt/ تلفظ : [m,inus'eReSt]
لغت نامه دهخدا
مینوسرشت . [ س ِ رِ ] (ص مرکب ) که سرشتی مانند مینو دارد. که طبیعتی مانند بهشت دارد. دارای سرشت و طبیعت بهشت . دارای خلقت بهشت . توسعاً به معنی زیبا و خرم : درآمد به آن شهر مینوسرشت که ترکانش خوانند لنگر بهشت . نظامی .در آن خرم آباد مینوسرشت فروماند حیران ز بس آب و کشت . نظامی .زمانه به کردار باغ بهشت زمین از گل و سبزه مینوسرشت . نظامی .|| خوب صورت . مینوپیوند. (آنندراج ). رجوع به مینوپیوند شود. |...
