تلفظ بین المللی : /mavˈɑxezˌat/ تلفظ : [mav'Axez,at]
لغت نامه دهخدا
مؤاخذت . [ م ُ آ خ َ ذَ ] (از ع ، اِمص ) مؤاخذه . مؤاخذة. واجست .بازخواست و عقوبت به سبب گناه (این کلمه با کردن و شدن و نیز فرمودن صرف شود) (از یادداشت مؤلف ) : ترکان خاتون کربوغا را نهفته به اصفهان فرستادبه مؤاخذت برکیارق . (سلجوقنامه ٔ ظهیری ). ملک دانشمند را مؤاخذت و معاتبت فرمود. (گلستان ). در حال جوابی نبشت که اگر پیش از بلاغ کشف کنند از مؤاخذت ایمن باشد. (گلستان ). و رجوع به مؤاخذة و...
فرهنگ فارسی
( مصدر ) مواخذ : و ترکان خاتون کربوغارا نهفته به اصفهان فرستاد به مواخذت بر کیارق . مواخذه .
