تلفظ بین المللی : /mahˈasti ɡandʒˈavi/ تلفظ : [mah'asti gandZ'avi]
دانشنامه آزاد فارسی
مَهْسَتی گَنجَوی (نیمۀ دوم قرن ۵ و نیمۀ اول قرن ۶ق)(یا: مَهْسَتی خجندی) بانوی شاعر ایرانی. زندگانی وی با افسانه آمیخته است. به نیشابور، خجند، قراباغ، زنجان و بلخ، و مرو سفر کرده بود و در دربار سلجوقیان مقامی بلند داشت و بسیار مورد علاقه و بخشش های سلطان سنجر بود. شهرت او به سبب سرودن رباعی است که در آن معانی لطیف را با زبانی ساده به کار برده است. در رباعیات او بیشتر شادی و عشق بیان می شود. رباعیات...
فرهنگ فارسی
شاعره ایرانی که بعضی او را معاصر سلطان سنجر و بعضی معاصر سلطان محمود غزنوی دانسته اند . از احوال وی چندان چیزی دانسته نیست . دیوان اشعارش مفقود و تنها قطعات پراکنده ای از آن در تذکره ها آمده است .
دانشنامه عمومی
مهستی گنجوی یا مَه سَتی گنجه ای یا مِه سِتیِ گَنجَوی (mɜhʂɨtɪ ɢæŋʝəɪ :IPA) شاعر فارسی سرای که در سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری می زیسته است. مه ستی متشکل از دو واژهٔ «مَه» (ماه) و «سِتی» (خانم) برابر با واژه «ماه بانو» است. مهستی پس از خیام، برجسته ترین رباعی سرای ایران به شمار می آید و او را پایه گذار مکتب شهرآشوب در قالب رباعی می دانند.نزهةالمجالس، تألیف جمال خلیل شروانی، به تصحیح محمدامین ریاحی، چا...
نقل قول
مهستی گنجه ای یا مهستیِ گَنجَوی؛ بانوی شاعر و رباعی سرای برجستهٔ ایرانی سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری. •
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان استشاعر، متخلص به مهستی. بعضی از تذکره ها وی را به گنجه، برخی به نیشابور و برخی به بدخشان و خجند منتسب کرده اند. نام وی را نیز بعضی از تذکره ها منیژه یا منیجه و برخی ماه خاتون و برخی بی بی مهستی گفته اند. همچنین در مورد تخلص و سال ولادت و محل درگذشت او نیز اختلاف نظرهایی وجود دارد.پدرش مردی فقیه و روحانی بود و در تعلیم و تربیت فرزندش کوشش بسیار کرد و ...
