مَناقب به معنای رفتار و ویژگی های پسندیده بزرگان مذهبی است و مناقب خوانی به معنی خواندن و ذکر کردن این صفات نیکو است.نبویکی از راه هایی که شیعیان پس از نیرومندتر شدن در سده های پنجم و ششم برای نشر مذهب خود انتخاب کرده بودند، استفاده از «مناقب خوانان» یا «مناقبیان» بود.مناقب خوانان، ظاهراً از دوره آل بویه در عراق عجم، وجود داشته اند زیرا درست در آغاز دوره سلجوقی که شیعیان در نهایت ضعف به سر می بردن...