معانی کلمه : منازع

تلفظ بین المللی : /monˈɑzeʔ/ تلفظ :‌ [mon'Aze?]

لغت نامه دهخدا

منازع . [ م َ زِ ] (ع اِ) ج ِ مَنزِع . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به منزع شود.

منازع. [ م ُ زِ ] ( ع ص ) باکسی در چیزی واکوشنده. ( غیاث ) ( آنندراج ). خصومت کننده. کشنده کسی را برای خصومت و خصم. مقابل و آنکه با دیگری ستیزه می کند. ستیهنده. جنگجوی. سرکش. معاند. حریف و رقیب و مخالف. ( از ناظم الاطباء ) : بویوسف یعقوب انصاری قاضی قضاة هارون الرشید و ...

فرهنگ عمید

کسی که با دیگری خصومت و ستیزه کند، نزاع کننده.

فرهنگ معین

(مُ زِ ) [ ع . ] (اِفا. ) نزاع کننده ، کسی که با دیگری ستیزه می کند.

فرهنگ فارسی

نزاع کننده، کسی که بادیگری خصومت وستیزه کند
( اسم ) نزاع کننده ستیزنده جمع : منازعین .

مترادف و متضاد

opponent (اسم)طرف، مخالف، حریف، خصم، عدو، ضد، منازع، طرف مقابل، معارضenemy (اسم)دشمن، خصم، عدو، منازعlitigant (اسم)خواهان، منازع، طرف دعوی، مرافعه کنندهlitigant (صفت)منازع، متداعیcontentious (صفت)ستیزه جو، ستیز گر، دعوایی، متنازع فیه، منازعlitigious (صفت)دعوایی، منازع...