تلفظ بین المللی : /mˈoft xˈor/ تلفظ : [m'oft x'oR]
لغت نامه دهخدا
مفتخور.[ م ُ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) آدم بیکار و تن پرور و طفیلی. کسی که برای تأمین زندگی خود، هوار این و آن می شود. ( فرهنگ لغات عامیانه جمالزاده ). که بی خدمتی و کاری معاش گذراند. که بی تحمل رنج کاری متنعم ازنعمتی است. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). مفتخوار. و رجوع به مفتخوار و ترکیب مفت خوردن ذیل مفت شود.
فرهنگ عمید
۱. [مجاز] کسی که بی رنج و زحمت چیزی به دست بیاورد. ۲. آن که مال دیگران را به رایگان بخورد.
فرهنگ فارسی
( صفت ) مفت خوار ( صفت ) مفت خوار آدم بیکار و تن پرور و طفیلی کسی که برای تامین زندگی خود هوار این و آن می شود .
