تلفظ بین المللی : /mˌoʔtazˈeli/ تلفظ : [m,o?taz'eli]
لغت نامه دهخدا
معتزلی. [ م ُ ت َ زِ ] ( ص نسبی ) یک تن از معتزله. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ) : و هر کس که آن را در فلک و کواکب و بروج داند آفریدگار را از میانه بردارد معتزلی و زندیقی و دهری شود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 93 ).رؤیت حق به بر معتزلی دیدنی نیست ببین انکارش.خاقانی.و رجوع به معتزله شود.- معتزلی مذهب ؛ آنکه بر مذهب معتزله است : محمود با آن جماعت تدبیر کرد که فردوسی را چه دهیم گفتند پنجاه هزار درم و ای...
فرهنگ فارسی
منسوب بمعتزله . ( صفت ) منسوب به معتزله فردی از گروه معتزله
