تلفظ بین المللی : /mˈoʃk bˈid/ تلفظ : [m'oSk b'id]
لغت نامه دهخدا
مشک بید. [ م ُ / م ِ ] ( اِ مرکب ) بیدمشک. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). نوعی از هفده انواع بید که گل آن خوشبوی باشدآنچه بعضی شاعران مشک بید بمعنی چوب سیاه گفته اند، آن چوب درخت دیگر است سیاه رنگ و راست قامت که از آن قلمهای کتابت میسازند. ( غیاث ) ( آنندراج ) : بر ارغوان قلاده یاقوت بگسلی بر مشک بید نایژه عودبشکنی.منوچهری.کبودش تن و برگ یکسر سپیدسیه تخمش و بار چون مشک بید.اسدی.پر از حلقه شد زلفک مشک...
