تلفظ بین المللی : /marˈɑq1eː kˈardan/ تلفظ : [maR'Aq1e: k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
مراغه کردن. [ م َ غ َ / غ ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) غلط زدن. غلتیدن در خاک. خرغلت زدن. به پهنا در خاک غلت زدن. غلت و وا غلت زدن : چون مراغه کند کسی بر خاک چون بود خاک از او چه دارد باک.عنصری.چون خاک یافتی مراغه دانستی کرد. ( تاریخ بیهقی ). ایشان خود بی باک مراغه کردندی. ( چهارمقاله نظامی عروضی ).صبا بر سر سبزه می ریخت سیم مراغه همی کرد بر گل نسیم.( از اوبهی ).گریان به زمین فتاد و بی تاب بر خاک مراغه ...
فرهنگ معین
( ~. کَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص ل . ) به خاک غلتیدن .
فرهنگ فارسی
( مصدر ) بخاک غلتیدن . یا بی خاک مراغه کردن . مثلی است به معنی بی بهانه منظور خود را انجام دادن تا چه رسد به اینکه بهانهای در دست باشد : یکی شب کفار بر ایشان شبیخون کردند و به انواع خرابی حاصل آمد . ایشان خود بی خاک مراغه کردندی ...
