تلفظ بین المللی : /mˌotexˈalleq1/ تلفظ : [m,otex'alleq1]
لغت نامه دهخدا
متخلق. [ م ُ ت َ خ َل ْ ل ِ ] ( ع ص ) خلق و خوی نیک آموزنده. ( آنندراج ). آموزنده خوشخوی. ( ناظم الاطباء ). کسی که با دیگری خوشخویی کند : و ابوالحسن موسی بن احمد مردی بس فاضل متواضع و متخلق و سهل الجانب بوده است. ( تاریخ قم ص 220 ). || کسی که خود را به خلوق خوشبو کند. ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ جانسون ). || آن که خوی و عادت دیگری گیرد. ( ناظم الاطباء ) ( از فرهنگ جانسون ) : به حکم قرابتی که با......
فرهنگ عمید
۱. خوگرفته، عادت کرده به خلقی. ۲. (صفت ) خوش خوی، خوش خلق.
فرهنگ معین
(مُ تَ خَ لِّ ) [ ع . ] (اِفا. ) خوی و عادت دیگری را گرفته .
فرهنگ فارسی
کسی که خوی خودراتغییربدهدوباکس دیگرهمخوشودوخوشخویی کند ( اسم ) ۱ - آنکه خویی بپذیرد : متخلق به اخلاق حسنه . ۲ - کسی که با دیگری خوشخویی کند جمع : متخلقین .
