تلفظ بین المللی : /luːrˈakand/ تلفظ : [lu:R'akand]
لغت نامه دهخدا
لورکند. [ ک َ ] ( اِ مرکب ) پشته و زمینی را گویند که آن را سیلاب کنده باشد، چه لور به معنی سیلاب هم آمده است و در فرهنگ سروری این لغت به معنی آب آمده است. ( برهان ). مغاک که از سیل بر زمین پیدا میشود. ( غیاث ). سیلاب کند : ز ری تا دهستان و خوارزم و جندنوندی نبینی بجز لورکند.نظامی.در هر یکی از این عدد شصت روشن است آنها که تعبیه است در این تیره لورکند.عمید لوبکی....
فرهنگ عمید
زمینی که آن را سیلاب کنده و گود کرده باشد، لوره، لوشاره.
فرهنگ معین
(کَ ) (اِمر. ) زمینی که سیلاب آن را کنده و گود کرده باشد.
