قوز. [ ] (ترکی ، اِ) جوز. (فهرست مخزن الادویه ) گردو.
قوز. [ ق َ ] (ع اِ) ریگ توده ٔ گرد. || ریگ توده ٔ بلند. ج ، اقواز، قیزان . اقاویز، اقاوز. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
۱. برآمدگی در چیزی.
۲. (پزشکی) برآمدگی که در پشت یا سینۀ برخی از مردم بهسبب کجی و ناهمواری استخوان پیدا میشود.
〈 قوز بالای قوز: [عامیانه، مجاز] مصیبتی بالای مصیبت قبلی.
〈 سر قوز افتادن: (مصدر لازم) [عامیانه، مجاز] بر سر لج افتادن؛ از در لجاج و ستیز درآمدن.
گوژ – خمیده – گوژ پشت
تکیه ای: quz
طاری: qöz
طامه ای: quz
طرقی: qüz
کشه ای: quz
نطنزی: quz
خمیدگی، کوهان، گوژ
گوژ