تلفظ بین المللی : /q1orˈoq1tʃi/ تلفظ : [q1oR'oq1tSi]
لغت نامه دهخدا
قرقچی. [ ق ُ رُ ] ( ترکی ، ص مرکب ، اِ مرکب ) محصل منع. ( آنندراج ). قرق کننده. منعکننده. آنکه مأمور قرق کردن شکارگاه شاه است تا دیگری در آنجا صید نکند : قرقچی سلطان شریعت است. ( رفیع واعظ، در صفت ماه رمضان ، از آنندراج ). رجوع به قُرُق شود.
فرهنگ عمید
قرق کننده، کسی که مٲمور ممانعت از ورود دیگران به جایی است.
فرهنگ فارسی
( صفت ) مامور قرق و خلوت ساختن راه یا محلی قرقچی .
دانشنامه عمومی
قرقچی، روستایی از توابع بخش باروق شهرستان میاندوآب در استان آذربایجان غربی ایران است. این روستا در دهستان آجرلوی غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
