فِیضی دکنی، ابوالفیض (اکبرآباد ۹۵۴ـ لاهور ۱۰۰۴ق)(یا: فَیّاضی دکنی؛ ملک الشعرا، متخلص به فیضی و فیّاضی) دولتمرد، ادیب، مترجم، و شاعر پارسی گوی شبه قاره. نیاکان او از یمن به هند کوچیدند. فیضی نخست از پدر و سپس از حسین مروزی فنون ادب آموخت. به سبب اتهام به الحاد، یک چند، او و خانواده اش متواری شدند تا آن که در ۹۷۴ق به دربار جلال الدین اکبر گورکانی راه یافت. در ۹۸۷ ق تربیت سه فرزند اکبر را به عهده گرف...
