تلفظ بین المللی : /fˌahluːˈijjɑt/ تلفظ : [f,ahlu:'ijjAt]
لغت نامه دهخدا
فهلویات. [ ف َ ل َ وی یا ] ( اِ ) ج ِ فهلوی و فهلویه. ( فرهنگ فارسی معین ). || به ترانه های ملی ایران اطلاق شده است. رجوع به فهلویه شود.
فرهنگ عمید
اشعار و ترانه هایی که به لهجه های محلی یا روستایی سروده شده، مانند اشعار باباطاهر عریان و ترانه هایی که در فارس، کرمان، و بعضی نواحی دیگر متداول است.
فرهنگ معین
(فَ لَ یّ ) (اِ. ) اشعار و ترانه هایی با اوزان عروضی یا هجایی که به زبان ها یا لهجه های محلی و روستایی سروده شده .
دانشنامه آزاد فارسی
فَهْلَویات(جمع فهلوی، معرب واژۀ پهلوی) اشعار هجایی قدیمیِ سروده شده به لهجه های محلی ایران مانند لُری، گیلکی، سمنانی و جز آن. در کهن ترین مآخذ به جای مانده از دورۀ اسلامی، این اشعار که قالب بیشتر آن ها دوبیتی و بحر اغلب آن ها هزج و مشاکل است، فهلوی یا فهلویات ثبت شده است. وزن و آهنگ فهلویات از عروض عرب گرفته نشده و پیش از اسلام در ایران رواج داشته است. برای مثال، سرود «آتش کرکوی» که از اشعار شش هج...
فرهنگ فارسی
( اسم ) جمع فهلویه و فهلوی .
دانشنامه عمومی
فهلویات نامی است که بر دوبیتی های سرود شده به گویش های کهن نواحی فهله (پهله) اطلاق می شود. مفرد آن فهلویه معرب صورت فارسی پهلوی است. بنا بر روایت ابن مقفع نواحی فهله شامل پنج ناحیهٔ اصفهان، ری، همدان، آذربایجان و ماه نهاوند یعنی سرزمین ماد را در بر می گرفته است. ابن خرداذبه پهله یا فهله را شامل ری، اصفهانَ، همدان، دینور، نهاوند، مهرجان کذک، ماسبذان و قزوین دانسته است. کاربرد فهله برای سرزمین ماد ب...
