تلفظ بین المللی : /fˌaruːkʃˈatan/ تلفظ : [f,aRu:kS'atan]
لغت نامه دهخدا
فروکشتن . [ ف ُ ک ُ ت َ ] (مص مرکب ) خاموش کردن و انطفاء آتش ، شمع، چراغ و جز آن . (از یادداشتهای مؤلف ) : قندیل زرین آفتاب چراغ سیمین مهتاب فروکشت . (سندبادنامه ). || فرونشاندن فتنه را نیز به کنایت گویند : فتنه فروکشتن از او دلپذیرفتنه شدن نیز بر او ناگزیر. نظامی .رجوع به فرونشاندن شود....
