کلماتور
فجاء. [ ف َج ْءْ ] (ع مص ) گاییدن زن را. (منتهی الارب ).
فجاء. [ ف َج ْ جا ] (ع ص ) قوس فجاء؛ کمان که زه از قبضه اش دور باشد. (منتهی الارب ).
فجاء. [ ف ِ ] (ع مص ) بناگاه درآمدن بر کسی و گرفتن او را. || (اِ) ج ِ فجوة. (منتهی الارب ). رجوع به فجوة و فجا شود.