معانی کلمه : فاجر

تلفظ بین المللی : /fˈɑdʒer/ تلفظ :‌ [f'AdZeR]

لغت نامه دهخدا

فاجر. [ ج ِ ] ( ع ص ) تبهکار. زناکار. ( اقرب الموارد ). || دروغگو و کسی که سوگند دروغ میخورد. || سواری که از زین متمایل گردد. ( ناظم الاطباء ). || نافرمان. || متمول و مالدار. || ساحر و جادوگر. ( منتهی الارب ). ج ، فُجّار، فاجرون ، فَجَرة. ( اقرب الموارد ).

فرهنگ عمید

۱. گناهکار، تباه کار، نابکار.
۲. [قدیمی] زناکار.

فرهنگ معین

(ج ) [ ع . ] (اِفا. ) ۱ - گناهکار، تبهکار. ۲ - زناکار.

فرهنگ فارسی

گناهکار، تباهکار، زناکار، نابکار
( اسم ) ۱ - گناهکار تبهکار ۲ - زنا کار جمع : فاجرین فجار فجره

مترادف و متضاد

زانی، زناکار

تبهکار، فاسد، گناهکار

debauthorchee (اسم)عیاش، فاسق، ادم هرزه، فاجر، فاحشه بازrake (اسم)هرزه، شکاف، چنگال، چنگک، شیار، خط سیر، فاجر، شیب، جای پا، شن کشrakish (صفت)فاسد، بدکار، هرزه، فاجر، جلف و زنندهdissolute (صفت)بد اخلاق، فاسد، هرزه، فاجر، فاسد...