تلفظ بین المللی : /q1iˈɑs q1ˈɑfijˌe/ تلفظ : [q1i'As q1'Afij,e]
لغت نامه دهخدا
غیاث قافیه. [ ث ِ ی َ ] ( اِخ ) شاعر هرات بود. وجه تسمیه او به «قافیه » این بود که غزل یا قصیده ای را بدون توجه به قافیه میسرود و اگر شخص دیگری قافیه ای پیدا میکرد که او نگفته بودبا زر آن را میخرید و در شعر خود داخل میکرد. دو بیت زیر از اشعار او در مدح خواجه حبیب اﷲ ساوجی است :خواجه عالی گهر بنشسته با نور صفاجامه آب نباتی در برش ابر سفیدآدمی از ساوه خیزد وز هری بغض و حسدعودی تر از جنابد سیب از بشر...
