تلفظ بین المللی : /ˈejb dˈɑʃtan/ تلفظ : ['ejb d'AStan]
لغت نامه دهخدا
عیب داشتن. [ ع َ / ع ِ ت َ ] ( مص مرکب ) معیوب بودن. ناقص بودن. دارای نقصان بودن : امیر گفت این اندیشیده ام و نیک است ، اما یک عیب بزرگ دارد... باد در سر کند. ( تاریخ بیهقی ص 264 ). صفت این خانه چنانکه هست از من پرس که عیبی ندارد. ( گلستان ).- امثال : اگر عیب داشت می لنگید. || بد دانستن. عیب کردن. عیب شمردن : تا بِتْوانی برآور از خصم دمارچون جنگ ندانی آشتی عیب مدار.سعدی.- به عیب داشتن ؛ عیب کردن. ...
فرهنگ فارسی
معیوب بودن ناقص بودن دارای نقصان بودن بد دانستن عیب کردن عیب شمردن
