تلفظ بین المللی : /ˌaːnbarsˈereʃt/ تلفظ : [,a:nbaRs'eReSt]
لغت نامه دهخدا
عنبرسرشت . [ عَم ْ ب َ س ِ رِ ] (ص مرکب ) که سرشت عنبر دارد. آمیخته به عنبر : عالم بهشت گشته عنبرسرشت گشته کاشانه زشت گشته صحرا چو روی حورا. کسایی .تو لاله دیدی شمشادپوش و سنبل تاج بنفشه دیدی عنبرسرشت و مشک آیین . فرخی .و هر میوه ای که در بهشت عنبرسرشت هست در آنجا نیکو و لطیف بوده است .(تاریخ بخارا ص 33).گر از نخل طوبی رسد در بهشت بهر کوشکی شاخ عنبرسرشت . نظامی .پر از حور آراسته چون بهشت بساط زمی...
