تلفظ بین المللی : /ˈelm q1ˈejb/ تلفظ : ['elm q1'ejb]
لغت نامه دهخدا
علم غیب. [ ع ِ م ِ غ َ / غ ِ ] ( ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) غیب دانی. غیب گویی. دانش و آگاهی بر پنهانی ها و آنچه ناپدید از مردم باشد. آگاهی به مغیبات : ایزد عزّوجل علم غیب به کس ندهد، چون قضا بود که خراسان از دست ما بشود و کار این قوم بدین منزلت رسید که رسید. ( تاریخ بیهقی ص 546 ). درعلم غیب چنان بود که سلجوقیان بدین محل خواهند رسید. ( تاریخ بیهقی ص 497 ). آفریدگار جل جلاله عالم اسرار است... و در علم...
فرهنگ فارسی
غیب دانی غیب گویی دانش و آگاهی بر پنهانی ها و آنچه ناپدید از مردم باشد آگاهی به مغیبات
دانشنامه عمومی
منظور از عِلم غِیب باور به این امر است که اموری در جهان هستی یا اطراف ما وجود و جریان دارند که گرچه با حواس پنجگانه حس نمی شوند و از ما پنهان اند اما برخی «موجودات» یا انسان ها از چند و چون آن ها باخبرند و برای ما از آن عالم پنهان خبر آورده یا می آورند.به آن غیب گویی، غیب دانی و غیب باوری هم می گویند. پیروان دین های ابراهیمی بر این باورند که وجودی به نام «خدا» بر امور غیبی آگاه است. رستاخیز، برزخ،...
مترادف و متضاد
foreknowledge(اسم)
اطلاع قبلی، علم غیب، اگاهی از پیش
prescience(اسم)
الهام، علم غیب، اگاهی از پیش، پیش دانی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] علم غیب به معنای آگاهی از امور پوشیده و پنهان می باشد.به آنچه بر انسان پنهان است، غیب گویند. علم غیب، علم به اموری است که از حوزه آگاهی و حواس ظاهری پوشیده باشد.کاربرد فقهیاز آن به مناسبت در باب تجارت و حدود سخن گفته اند.افراد دارای علم غیباز آن جا که تمامی هستی آفریده و صنع خدای تعالی می باشد، او به همه هستی عالم است و چیزی از او پنهان نیست؛ از این رو، در قرآن کریم ، در آیات متعدد، خدا...
