تلفظ بین المللی : /edˈɑlat ˈɑiːn/ تلفظ : [ed'Alat 'Ai:n]
لغت نامه دهخدا
عدالت آئین . [ ع َ / ع ِ ل َ ] (ص مرکب ) کسی که دادگر و عادل باشد. کسی که عدالت پیشه ٔ خود کند : به وجود فائض الجود سلاطین عدالت آئین منوط و مربوط. (حبیب السیر چ طهران ج 2 ص 1).
