معانی کلمه : عارضی

تلفظ بین المللی : /ˈɑrezˌi/ تلفظ :‌ ['ARez,i]

لغت نامه دهخدا

عارضی . [ رِ ] (ص نسبی ) نسبت است به عارض ، مقابل اصلی ، چنانکه گویند سکون عارضی ، حرکت عارضی ، حوادث و آفات عارضی و آنچه لاحق شود به چیزی . (آنندراج ) (غیاث اللغات ).

عارضی . [ رِ ] (اِخ ) قمی . صادقی کتابدار نویسد: شاعرپیشه است و به اردوی معلا رفت و آمد داشت طبع خوبی دارد و شعرش چنین است :یک شب نشد که درغم عشقت ز چشم و دل خونابها نیامد و سیلاب ها نرفت .(...

فرهنگ عمید

۱. [مقابلِ ذاتی] (فلسفه ) آنچه ثابت و اصلی نباشد.
۲. (حاصل مصدر ) [قدیمی] فرماندهِ لشکر بودن.

فرهنگ معین

(رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب .) عَرَضی ، غیراصلی .

( ~ .) [ ع - فا. ] (حامص .) عرض دادن لشکر، لشکرنویسی .

( ~ . ) [ ع - فا. ] (حامص . ) عرض دادن لشکر، لشکرنویسی .
(رِ ) [ ع - فا. ] (ص نسب . ) عَرَضی ، غیراصلی .

فرهنگ فارسی

منسوب به عارض، آنچه که ثابت واصلی نباشد، مقابل اصلی وجوهری
عمل و شغل عارض عرض لشکر لشکر نویسی .
قمی صادقی کتابدار نویسنده : شاعر پیشه است و باردوی معلا رفت و آمد داشت طبع خوبی دارد .

مترادف و متضاد

accidental (صفت)تصادفی، اتفاقی، عرضی، غیر مترقبه، عارضی، غیر اساسی، پیشامدیcasual (صفت)تصادفی، اتفاقی، عارضی، غیر جدیincidental (صفت)عارضی، ضمنیadventitious (صفت)عارضی، اکتسابی، الحاقی، غیر موروثیessential (صفت)اصلی، عارضی، واقعی، فرض، ذاتی، اساسی، ضروری، عمده، واجب، لاینفک، بسیار لازم، اساسی ذاتی، جبلیnot substantial (صفت)عارضی...