تلفظ بین المللی : /tavˈɑʔˈije/ تلفظ : [tav'A?'ije]
لغت نامه دهخدا
( طواعیة ) طواعیة. [ طَ ی َ ] ( ع اِمص ) طاعت و بندگی. گویند: فلان ٌ حسن الطواعیة لک ؛ ای حسن الطاعة. ( منتهی الارب ). فرمانبرداری. ( دهار ) : و دیار آن را از جور و ظلم ظلمه ختائی مصفی چه از طواعیت ِ طواغیت پرستان ملول گشته بودند. ( جهانگشای جوینی ). در اظهار ایلی و طواعیت و استظهار بمتابعت و مبایعت بندگی حضرت. ( جهانگشای جوینی ). و فرّ دولت روزافزون جباران و متکبران طواغیت را در قبضه طواعیت و فرم...
