معانی کلمه : طلبیدن

تلفظ بین المللی : /tˌalabˈidan/ تلفظ :‌ [t,alab'idan]

لغت نامه دهخدا

طلبیدن. [ طَ ل َ دَ ] ( مص جعلی ) مصدر برساخته ای از طلب. دعوت کردن. خواندن. آواز کردن. || خواستن. درخواستن. ابتغاء. جُستن : سرای و قصر بزرگان طلب تو در دنیاچو مامه ( ؟ ) چند گزینی تو جای ویرانی.منجیک.شهریاری که خلافت طلبد زود فتداز سمنزار به خارستان وز کاخ به کاز.فرخی.ای مایه طربم و آرام روز و شبم من خنج تو طلبم تو رنج من طلبی.عنصری.طاهر را مثال بود تا مال ضمان گذشته و آنچه اکنون ضمان کرده بودند ...

فرهنگ عمید

۱. طلب کردن، خواستن: مرا بَدَل ز خراسان زمین یمگان است / کسی چرا طلبد مر مرا و یمگان را (ناصرخسرو: ۱۱۸ ).
۲. دعوت کردن.
۳. نیاز داشتن.
٤. [قدیمی] جستن.

فرهنگ معین

(طَ لَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص م . ) ۱ - خواستن . ۲ - جُستن .

فرهنگ فارسی

( مصدر ) ( طلبید طلبد خواهد طلبید بطلب طلبنده طلبیده ) ۱ - خواستن خواستار شدن . ۲ - جستن جستجو کردن . ۳ - احضار کدن فرا خواندن . ۴ - مطالبه کردن دینی که به کسی داده باشند .

مترادف و متضاد

تقاضا کردن، فرا خواندن

دعوت کردن، فراخوانی کردن

احضار کردن، خواندن ≠ راندن، طرد کردن

۱. احضار کردن، خواندن
۲. تقاضا کردن، فرا خواندن،
۳. دعوت کردن، فراخوانی کردن ≠ راندن، طرد کردن
۴. خواستن، طلب کردن،
۵. جستن، جستوجو کردن
۶. اقتضا کردن، لازم داشتن

summon (فعل)احضار کردن، طلبیدن، فرا خواندن، فراخواستن، احضار قانونی کردنinvite (فعل)احضار کردن، خو...