صیت . (ع اِ) آوازه . (مهذب الاسماء). آوازه و ذکر خیر. (غیاث اللغات ). ذکر خیر. شهرت نیکو. ذکر. ذکره : به پیش صیت احسانت گه پیمودن عالم صبا را پای در سنگ آمده ست از تنگ میدانی . ابوعلی حسین مروزی .آدمی چون بداشت دست از صیت هرچه خواهی بکن که فاصنع شیت . سنائی .که صیت عدل و رأ...
[ویکی فقه] صَیِّت، دارای صدای رسا و بلند است. از آن به مناسبت در باب صلات نام برده اند. از مستحبات مؤذن از صفاتی که مستحب است مؤذن از آن برخوردار باشد، داشتن صدای رسا و بلند است.
