صهبا. [ ص َ ] (ع ص ) صهباء. تأنیث اصهب . || (اِ) فشارده ٔ انگور سپید. (منتهی الارب ). شراب انگوری . شرابی که مایل به سرخی باشد. (غیاث اللغات ). می سرخ . (دهار). || سیکی . (ناظم الاطباء) : آورد نامه ٔ گل باد صبا به صهبا. کسائی .امیرا خسروا شاها همانا عهد کردستی که گنجی را برافشانی چو بر کف برنهی صهبا. فرخی .گاه آن آمد که عاشق برزند لختی نفس روز آن آمد که تایب رای زی صهباکند. منوچهری .جز نام ندانی ...
فرهنگ عمید
شراب انگوری مایل به سرخی.
فرهنگ فارسی
قمشه یی آقا محمد رضا دانشمند مدرس کتب عرفانی ( ف. تهران ۱۳٠۶ ه.ق . ). وی از قمشه اصفهان و مردی زیرک بود. حکمت کلام را نزد حاجی محمد جعفر لاریجانی و میرزا حسن نوری فرا گرفت و در عرفان شاگرد حاجی سید رضی بود و از شاگردانش صفای اصفهانی شاعر معروف است . از اوست : حواشی بر کتاب اسفار اربعه صدرالدین شیرازی حواشی بر شرح فصوص الحکم قیصری رساله در موضوع الخلافه الکبری رساله در موضوع العلم ( دو رساله اخیر د...
دانشنامه عمومی
آقا محمد تقی مشهور به صهبا و صهبای قمی از شاعران فارسی زبان ایرانی دوران زندیه است.صهبا در شهر قم متولد شد ولی اجدادش اهل شهر دماوند بودند. او مدتی در قم به تحصیل پرداخت و بعد به شهر اصفهان رفت و فنون شعر را مانند اغلب شاعران آن زمان از میر سید علی مشتاق فرا گرفت و به دلیل ارتباط نزدیکی که با او داشت تخلصش نیز از مشتاق بوده است. صهبا با شاعرانی چون آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی هم عصر و مباشر بوده و ا...
نقل قول
آقا محمد تقی مشهور به صهبا از شاعران ایرانی دوره زندیه است. •
