تلفظ بین المللی : /sahrˈɑnavˌard/ تلفظ : [sahR'Anav,aRd]
لغت نامه دهخدا
صحرانورد. [ ص َ ن َ وَ ] ( نف مرکب ) بیابان نورد. تندرو. تیزتک : صحرانوردی ، کوه پیکری ، زمین هیکلی ، ابررفتاری ( اسب ). ( سندبادنامه ص 251 ).هم از تازی اسبان صحرانوردهم از تیغ چون آب زهرآبخورد.نظامی.نشست از برخنگ صحرانوردهمی داشت دیده به آن آبخورد.نظامی.من و چند سالوک صحرانوردبرفتیم قاصد بدیدار مرد.سعدی....
فرهنگ عمید
۱. بیابان نورد، بیابان گرد. ۲. ویژگی اسب رونده و تیزتک که بیابان ها را در هم نوردد: هم از تازی اسپان صحرانورد / هم از تیغ چون آب زهر آب خَورد (نظامی۵: ۸۷۶ ).
