صبا. [ ص َ ] (اِ) نام آهنگی است از آهنگ های موسیقی . رجوع به کلمه ٔ آهنگ ... شود.
کودکی.
۱. بادی که از سمت مشرق میوزد؛ باد برین: ◻︎ بر این خاک چندان صبا بگذرد / که هر ذره از ما به جایی برد (سعدی۱: ۱۸۸)، ◻︎ آن حلهای که ابر مر او را همیتنید / باد صبا بیامد و آن حله بردرید (منوچهری: ۱۸۳).
۲. [مجاز] پیامآور میان عاشق و معشوق: ◻︎ سحر بلبل حکایت با صبا کرد / که عشق روی گل با ما چهها کرد (حافظ: ۲۶۸).
۳. (موسیقی) گوشهای در دستگاه همایون؛ نوروز صبا.
صبح
نسیم ملایم
(لری، ممسنی) [sabaa] فردا، روز بعد از امروز.
نسیم خنکی که بامداد از جانب خوارزم (شمال شرق) می وزد.
بادی است که رحمت خداوند را خبر میدهد و رساننده ی اخبارخوش به بنده ی خدا است
نسیم ملایمی که از طرف شمال شرق می وزد، پیام رسان میان عاشق و معشوق؛ نام یکی از شعب بیست و چهارگانه موسیقی قدیم؛ نام موسیقیدان معروف موسیقی قدیم، نام موسیقیدان معروف ایران.
صبح
(تلفظ: sabā) (عربی) نسیم ملایم و خنکی که در برخی نواحی از طرف شمال شرق میوزد در مقابلِ دَبور ؛ (شاعرانه) (به مجاز) پیام رسان میان عاشق و معشوق ؛ (در قدیم) (در موسیقی ایرانی) یکی از شعب بیست و چهارگانه موسیقی قدیم؛ (در عرفان) نفحات رحمانی که از جهت مشرق روحانیت آید ، نیز آنچه را که باعث بر خیر باشد ، صبا گویند .
بادبرین، بادمشرق، نسیم