تلفظ بین المللی : /ʃˌekofˈidan/ تلفظ : [S,ekof'idan]
لغت نامه دهخدا
شکفیدن. [ ش ِ ک ُ دَ ] ( مص ) بشکفیدن. آماسیدن. || شکفتن. شکفته گردیدن. ( ناظم الاطباء ). کنایه از شگفته و خندان شدن : چو نامه بر سام نیرم رسیدز شادی رُخش همچو گل بشکفید.فردوسی.سکندر چو او را بدینگونه دیدز شادی رُخش همچو گل بشکفید.فردوسی.چو گل بشکفید از می سالخوردرخ نامداران و شاه نبرد.فردوسی.وقتی که چون دو عارض و رخسار تودر باغ گل همی شکفد صدهزار.فرخی.اگر سیر کِشتم ، همی بشکفیدبه اقبال من نرگس از...
فرهنگ عمید
۱. شکفتن، شکفته شدن. ۲. باز شدن غنچه. ۳. [مجاز] باز شدن لب ها هنگام تبسم، خندان شدن: چو سلطان نظر کرد او را بدید / ز دیدار او همچو گل بشکفید (سعدی: لغت نامه: شکفیدن ).
فرهنگ معین
(ش کُ دَ ) (مص ل . ) ۱ - باز شدن غنچه . ۲ - خندان شدن .
