تلفظ بین المللی : /ʃˈekast doɡˈɑneː/ تلفظ : [S'ekast dog'Ane:]
دانشنامه آزاد فارسی
شکست دوگانه (Double refraction)(یا: دو شکستی) خاصیتی اُپتیکی، ناشی از اثر پرتوی منفرد از نورِ ناقطبیده که با ورود به محیطی ناهمسانگَرد به دو پرتو شکافته می شود و هرکدام در راستای متفاوتی ادامۀ مسیر می دهند. یک پرتو، معروف به پرتوِ غیرعادی، با زاویه ای که از محیط گذر می کند، خمیده یا بازتابیده می شود و پرتو دیگر، معروف به پرتوِ عادی، بدون تغییر از محیط می گذرد. شکستِ دوگانه را می توان با مقایسۀ دو ...
