تلفظ بین المللی : /ʃˈahr ˈaːrˈɑje/ تلفظ : [S'ahR 'a:R'Aje]
لغت نامه دهخدا
( شهرآرای ) شهرآرای. [ ش َ ] ( اِمص مرکب ) شهرآرا. تزیین شهر. زیب و زینت شهر در عید و عروسی و شهرآرای را عوام آئین بندی گفته اند. ( از انجمن آرا ). آذین بندی شهر. ( یادداشت مؤلف ). آرایش شهر. ( ناظم الاطباء ). زیب و زینت و آئین بستن شهر. ( برهان ) : کله بستند گرد شهر و سرای شهریان ساختند شهرآرای.نظامی.زبهر شاه شهرآرای سازندجهان را خلد جان افزای سازند.عطار.خسروی می شد بشهر خویش بازخلق شهرآرای می ک...
فرهنگ فارسی
( شهر آرا ی ) ۱ - ( صفت ) آرایش کننده شهر زینت کننده بلد . ۲ - زینت بستن شهر ٠
