شنعار. [ ش َ ] ( اِخ ) ( بمعنی تیر انداختن یا بمعنی دونهر ) اراضی است که در آنجا بعد از وقوع طوفان خشت زده شد و قیر را در عوض گل بکار میبردند و شنعار اسم عبرانی دشت آرام است که در میانه رود فرات و دجله واقع بود. ( قاموس کتاب مقدس ). در تاریخ ایران باستان آمده است : سرزمین قوم سومر را که از چهار هزار سال پیش از میلاد مسیح در جنوب عراق کنونی میزیستند همسایگانشان شنعار میخوانند. درتورات چندین بار مرز...
دانشنامه آزاد فارسی
شِنعار (Shinar) به روایت عهد عتیق (پیدایش ۱۱: ۲)، زمینی که بازماندگان نوح برج بابل را در آن ساختند.
