شریعت. [ ش َ ع َ ] ( ع اِ ) جای به آب درآمدن و کناره آبی که خلایق از آنجا آب خورند. ( غیاث اللغات ). || جوی بزرگ. ( غیاث اللغات ). رجوع به شریعة شود. || قانونی که پیغمبران از جانب خداوند عالم بر مردمان آورده اند و وخشوربند و وخشورپند و وخشورنهاد نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). راه پیداکرده خدا برای بندگان در دین محمدی ( ص ) به عبادات و معاملات. ( غیاث اللغات ). راه. کیش. آیین. شریعه. شریعة. راه دین. ...
فرهنگ عمید
۱. سنت، طریقه. ۲. مذهب، آیین، راه وروش و آیینی که خداوند برای بندگان خود روشن ساخته.
فرهنگ معین
(شَ عَ ) [ ع . شریعة ] (اِ. )۱ - آیین ، روش . ۲ - سنت و آیین پیامبران .
دانشنامه آزاد فارسی
(در لغت راهی را گویند که شتر از آن به آب می رسد) در اصطلاح فقهی، بر فتاوای فقیهان اطلاق می شود و منظور از آن احکام فرعی است. در اصطلاح صوفیه، دربرابر طریقت به کار می رود.
سنت، راه وروش، طریقه، آیین، مذهب، راه روش خدا ( اسم ) ۱ - جای آب خوردن جای برداشتن آب از رود . ۲ - طریقه روش . ۳ - آیین پیامبران دین جمع : شرایع ( شرائع ) .
فرهنگ اسم ها
(تلفظ: šarieat) (عربی) شرع ؛ (در قدیم) طریقه ، روش ؛ (در اصطلاح) اقوال واعمال و احکامی است که حق تعالی به زبان پیغمبر (ص) بر بندگان مقرر فرموده است و موجب انتظام امور معاش و معاد است.
اسم: شریعت (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: šarieat) (فارسی: شريعت) (انگلیسی: sharieat) معنی: آیین، روش، سنت، راه دین، شرع، ( در قدیم ) طریقه، ( در اصطلاح ) اقوال واعمال و احکامی است که حق تعالی به زبان پی...
مترادف و متضاد
آیین، دین، شرع، کیش، مذهب ≠ عرف، قانون
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] شَریعت به معنی آنچه خداوند متعال برای بندگان خود وضع و تشریع کرده است، می باشد. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و قانون الهی نیز گفته می شود.«شریعت» در لغت به معنای درگاه و سردر ورودی (= عتبه) و نیز به معنای آبشخور و جایگاهی که بدون طناب از آن آب نوشیده می شود «مورد الماء الّذی یستقی منه بلا رِشاء» آمده است و به مجموعه مسائل دینی اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام نیز «شریعت» گفته...
