معانی کلمه : شب پیمای

تلفظ بین المللی : /ʃˈab pejmˈɑje/ تلفظ :‌ [S'ab pejm'Aje]

لغت نامه دهخدا

شب پیمای. [ ش َ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) شب پیما. آنکه در شب راه رود. که شب پیمایی کند. || کنایه از شب بیدار. ( برهان ). شب بیدار و بی خواب. ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا ) : ما به فریاد آمدیم از ناله شبهای خویش پرسشی میکن ز رنجوران شب پیمای خویش.کمال خجندی.|| دردمند، یعنی صاحب درد و آزار. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا ). || عاشق مهجور و بیقرار. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ) ( انجمن آرا )....

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - آن که به شب راه پیماید . ۲ - شب بیدار . ۳ - صاحب درد و رنج دردمند . ۴ - عاشق مهجور و بیقرار .

معانی کلمه : شب پیمای

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات